Welkom op de weblog van Mart en Elly v.d. Berg

En zo vlogen we eind april weer naar Nederland, waar we konden genieten van een mooi voorjaar een grotendeels mooie zomer en een mooi najaar.

We zochten iedereen weer op en praatten veel na over onze ervaringen in Nepal.

Met spanning bleven we de politieke ontwikkelingen daar volgen. Het bleef rustig, de koning leverde bijna al zijn macht in en de politieke partijen gingen met de maoxefsten om tafel. Nu is het bijna oktober en het is nog steeds rustig en ze praten nog steeds.

Het ziet er niet naar uit dat men overhaaste beslissingen zal nemen. Dat is op zich goed, maar het is toch ook belangrijk dat er een definitieve oplossing voor het land en de mensen komt.

Wij blijven de ontwikkelingen volgen dankzij internet, maar meer nog dankzij onze Nepalese vrienden met wie we via datzelfde internet regelmatig online communiceren. Zeker met Binod die met behulp van een microkrediet van Perspectief 3000 en Sanghimala een eigen internet cafxe9 gestart is. (Zie www.perspective3000.nl )

We waren nog maar net x93thuisx94 toen, begin mei, VSO met een projectvoorstel kwam. In Nigeria dit keer. De taakomschrijvingen lijken ons op het lijf geschreven. Zo blijkt het wachten de moeite waard te zijn. 6 Oktober vertrekken we. Na een in country training van een week of twee hopen we dan aan de slag te gaan op onze nieuwe stek. Je kunt met ons mee via www.martellynigeria.vso-stories.net

Alkmaar, mei 2006

3 maanden in Nepal, vrijwilliger of toerist?

Naar Nepal gaan was door toeval, omdat we het eten in Alkmaars enige Nepalese huiskamerrestaurant xb4De Roos van Pokharaxb4aan de Stationsweg 22, zo lekker vonden. We gingen er zo vaak heen, dat we de mensen van het restaurant beter leerden kennen en vrienden werden. We waren net gestopt met werken en zaten te wachten op een uitzending via VSO ergens in de wereld. Terwijl de tijd verstreek zonder een uitzending in zicht werden we gevraagd of we geen zin hadden om 3 maanden naar Nepal te gaan om, tijdens het toeristenseizoen, een handje te helpen in Hotel Lake City en Tuin Restaurant De Roos in Pokhara. Dit hotel en het restaurant zijn, net als huiskamerrestaurant xb4De Roos van Pokharaxb4 in Alkmaar projecten van Stichting Sanghimala.

Zonder veel na te hoeven denken en met nog minder voorbereiding, zeiden we ja. De 23ste januari 2006 verlieten we Nederland om 3 maanden naar Nepal te gaan. De overeenkomst was duidelijk. We betaalden zelf voor onze tickets en verzekering en zouden in ruil onderdak en eten krijgen.

Nepalese les
Het enige waarvan we absoluut zeker waren was dat we contact wilden met de Nepalese mensen, dus voordat we vertrokken kregen we les van een erg aardige Nepalese om de moeilijke taal te leren. We ontdekten dat dezelfde woorden soms een verschillende betekenis hadden, alleen door een iets andere uitspraak. Gedurende de hele tijd van ons verblijf in Nepal startten we de dag met het leren van meer Nepalese woorden en werden met veel plezier met de uitspraak geholpen door de staf van Hotel Lake City. Om sommige van onze fouten werd hartelijk gelachen, maar ze werden onveranderlijk verbeterd met uitleg over de betekenis.

Aankomst
We waren onmiddellijk onder de indruk door de vriendelijkheid en de gastvrijheid van de Nepalezen, maar ook door de pracht van de besneeuwde toppen van de Himalaya en door de armoede, het lawaai en de viezigheid.

Wat deed Mart?
Velen vroegen ons wat we nou eigenlijk deden daar in Nepal, behalve een prachtige tijd hebben en veel bezienswaardigheden bezoeken. Hier dan eindelijk een kleine opsomming!
Mart heeft veel van wat kapot was in de hotelkamers gerepareerd, zoals toiletten, loshangende gordijnen toiletrol houders, handdoek houders, gebroken bedlampen, tegels en vloeren. Hij heeft gaten in muren en deuren gedicht. Daarnaast vond Mart het heerlijk om in de grote tuin te werken, het planten en verplanten van struiken, het zaaien van bloemen en groenten, het snoeien van bomen, rozen, struiken en fruitbomen en zorgen dat alles voldoende mest kreeg. Dit alles werd nauwlettend in de gaten gehouden door Sabitri, die erg trots is op xb4haarxb4 tuin. Ze heeft ook heel eigen ideexebn over hoe ze de tuin ingericht wil hebben. Ze was bovendien erg leergierig en wilde precies weten waarom het nodig was en hoe het snoeien in zijn werk ging (soms was ze zelfs te rigoureus, als zij een bepaalde boom niet mooi vond). Gelukkig kon Mart dat laatste steeds voorkomen met de smoes, dat Rob het waarschijnlijk niet goed zou vinden.

Samen met Ishor heeft Mart een spreadsheet uitgewerkt om de financixeble verantwoording gemakkelijker te maken. Naast Ishor, weten nu ook Binod en Youraj hoe te werken met Excel en de maandelijkse rapportages te koppelen, zodat een jaarverslag niet meer werk hoeft te zijn, dan een druk op de knop.

Het contact met de hotelgasten echter was een van de leukste bezigheden. Hij zag erop toe dat de gasten tevreden waren en dat ze tevreden waren met de manier waarop de staf werkte. Soms was het nodig een en ander te vertalen, want behalve Ishor sprak niemand veel Engels.

Wat deed Elly?
Zij hield een oogje op de hygixebne in de keuken, zoals handen wassen voordat men het eten ging bereiden, het wassen van de groenten en sla met jodium water of iets vergelijkbaars. Het was geen grote taak, want iedereen kende de noodzaak hiervoor erg goed. Daarnaast zorgde ze voor wat planning, zodat er steeds voldoende voorraad en voldoende verse producten waren. Dat was handig, want de meeste Nepalezen gaan pas inkopen doen, nadat een bestelling is opgegeven door de klant, met alle gevolgen van dien voor lange wachttijden. Elly heeft daarnaast met veel plezier een paar keer samen met Ishor gekookt en in de keuken geholpen als het erg druk was en Sabitri er even niet was. Sabitri kookte liever zonder hulp, met overheerlijke resultaten overigens. Elly stak ook de menukaarten en andere hotel en restaurantinformatie in een nieuw moderner jasje. Bovendien schreef zij alle nieuwsbrieven, die eerst door de Nepalezen werden gelezen alvorens op het web te komen. Zij vond het heerlijk om het voorjaar gade te slaan met steeds meer bloemen in de tuin en vlinders in vele kleuren, soorten en maten. Ook zij vond het contact met de hotelgasten een van de leukste bezigheden. Zo hield zij in de gaten of de gasten tevreden waren, ging mee met excursies, luisterde naar hun zorgen en hielp met het oplossen van bepaalde problemen en klachten.
Zowel Elly als Sabitri hadden veel plezier in het elkaar leren van de taal, Elly wat Nepalees en Sabitri wat Engels.

Lol met de Engelse taal
We ontdekten dat ons Engels niet zo goed was als we dachten maar wel goed was voor wat hilarische vergissingen, b.v. toen ik ‘specialty’ zei en men mij ‘speciale thee’ bracht! Of toen ik sprak van ‘this appointment’ (deze afspraak) en men dacht dat ik ‘disappointed’ (teleurgesteld) was. Sommige uithangborden hadden zeer speciale zaken te bieden. Zo konden we ‘wit’, i.p.v. ‘wild’ water varen en heeft Mart een keer moslim (muesli) yoghurt besteld. Bij thuiskomst hoorden we er nog een paar: Spanish (Spaanse) i.p.v. spinach (spinazie) soep en snakes (slangen) op het menu in plaats van snacks.

Lachen met de Nepalezen
Een van de fijnste dingen die we ontdekten in Nepal, was dat we van hetzelfde soort humor hielden. In Nepal gaan de zaken vaak niet volgens planning, waardoor we de activiteiten af en toe opnieuw moesten afspreken. Al gauw hadden we de uitdrukking ‘May be, may be not!’ van onze gids Binod overgenomen als onze gasten vroegen of iets al dan niet doorging. Maar tot ieders plezier veranderde die uitdrukking vervolgens in ‘May be, may Binod’.
Als er een probleem is zegt men vaak : ‘Ke gornxe9!’, ‘Wat moeten we nu doen?’ Dat kwam wel van pas met al die bandas. Toen Elly een kinderboek engels wilde kopen voor Sabitri, begreep Prem, de boekhandelaar precies wat ze hebben wilde, maar zei vervolgens: ‘Dat heb ik niet’ en toen ‘Ke gornxe9?’. Elly antwoordde toen ‘Ke gornxe9?’. Ihor, die mee was, barstte in lachen uit. ‘Ke gornxe9?’ was namelijk zxedjn stopwoordje. Al gauw hadden we allemaal de slappe lach. Prem beloofde zo’n boek te halen en een paar dagen later kon het opgehaald worden. Daarna gingen we elke keer bij de boekhandel langs om een praatje met de mensen daar te maken en werden goede vrienden met Prem en zijn vrouw Durga.

Honden in Nepal
Ze zijn met velen en leiden hun eigen leven. Zodra de mensen naar bed gaan rond 9 uur ‘s avonds, beginnen ze hun eigen communicatie. Waf. Waf, is alles rustig daar? Waf, waf, heb je die mooie bitch gezien? Waf, waf, heb je iets te eten? Waf, waf, de hele nacht door. Ze stoppen pas tegen 4 uur als de vogels wakker worden, om 6 uur gevolgd door de mensen, die hun keel moeten schrapen, maar dan blijven ze de rest van de dag ook rustig.

Kinderen van Nepal
Alle kinderen die naar school gaan beginnen gelijk met Engelse les, dus willen ze graag oefenen op de toeristen. Waar je ook gaat, kinderen vanaf 4 jaar zullen tegen je zeggen:
‘Halo, hoe gaat het?’ En als je antwoord geeft, vragen ze vervolgens: ‘geef me een snoepje, geef me chocola, geef me een pen, geef me een koekje, geef me een centje’
Als ze wat ouder zijn ook wel: ‘Waar kom je vandaan? Heb je een gids nodig? Erg goedkoop!’

CWA, de Children Welfare organisation
Een van de eerste bezoeken in Pokhara was aan het kinderhuis, dat door Thak Bahadur en zijn vrouw gerund wordt. Samen hebben ze 3 kinderen en verzorgen ze nog eens 15 pleegkinderen. Ze wonen in een groot huis en alle kinderen gaan naar school. Hun leeftijd varieert van 4 tot bijna 18 jaar. Thak wordt voor de meeste kinderen gesponsord. Vaak als we langsgingen ontmoetten we 1 of 2 vrijwilligers die hem hielpen met van alles en nog wat. De kinderen zien er gelukkig uit en lijken het goed met elkaar te kunnen vinden. Onveranderlijk is hun achtergrond triest, mishandeling, dronken of verslaafde ouders of helemaal geen ouders. Bij Thak hebben ze een fijne plek om te wonen en krijgen de kans om een opleiding te volgen. CWA wordt ook gesponsord door Stichting Sanghimala.

Star Children
Dit is een kinderhuis voor kinderen die HIV/AIDS besmet zijn en om wat voor reden dan ook niet meer thuis kunnen wonen. Het wordt door Nederlanders gesponsord en de managers Ramesh en Dipty geven deze kinderen veel liefde en zorg. Binnenkort wonen er 15 kinderen hier. Perspectief 3000 heeft ze spelletjes, kleur- en tekenmaterialen gegeven.

Kathmandu kinderhuis van de Nepalese Royal Friendship Club
Nog weer een ander kinderhuis dat we samen met Binod bezochten. Hier vinden 18 kinderen tussen de 3 en 10 jaar een goed thuis. De achtergrond van deze kinderen is vergelijkbaar met die van Thak. Het idee hier is dat je ze beter een visnet kunt geven dan vis, dus dit soort tehuizen probeert zoveel mogelijk zelfstandig te functioneren. Donaties zijn welkom, maar in de vorm van b.v kippen zodat ze de eieren kunne verkopen of een buffel, die melk geeft. Bij dit kinderhuis was met Nepalese vrijwilligers een bibliotheekgebouwtje gebouwd. De boeken kwamen van weer een andere donatie. De kinderen zijn verantwoordelijk voor het onderhoud. Ook hier weer een ‘vader’ en ‘moeder’ die het geweldig doen. Samen met de kinderen deden we yoga en zij dansten en zongen voor ons. De sfeer tussen de kinderen was geweldig. Namens Sanghimala lieten we hier kleding achter en namens Perspectief 3000 een donatie van etenswaren.

Gelukkig hebben de meeste kinderen in Nepal gewoon ouders of worden als het nodig is door familie opgevangen. We hebben er een paar ontmoet gedurende onze trektocht. Zij hoeven gelukkig niet in een tehuis op te groeien.

Politieke situatie
De laatste 3 weken van ons verblijf in Nepal werden gedomineerd door politieke onrust als gevolg van de compromisloze situatie tussen 3 machtsblokken. De autocratische koning en zijn koningsgezinde ondersteuners, de oppositie partijen zonder charismatische leider en de Maoxefstische rebellen die sinds 10 jaar steeds meer van het platteland beheersen. Eind 2005 organiseerden de politieke partijen algemene stakingen en demonstraties in een poging de democratie weer in te stellen en terug te keren naar een constitutionele monarchie. Ze begonnen gesprekken met de Maoxefsten en kwamen tot een 12 punten akkoord. Zodra het parlement weer bijeenkomt en een grondwethoudende vergadering uitschrijft, zouden de Maoxefsten zich aansluiten bij het politieke veld. Telkens wanneer een nieuwe staking en/of demonstratie werd gehouden groeide het aantal deelnemers, niet alleen in Kathmandu, maar ook in vele steden door het hele land. De demonstraties werden zo massaal dat er, voor het eerst op zondag 9 april, algemeen uitgaansverbod werd afgekondigd door de koning. Er zouden er nog velen volgen, maar ze werden op het laatst massaal genegeerd. Op vrijdag 21 april gaf de koning de oppositie toestemming een eerste minister te benoemen. Sommige oppositieleden wilden het hiermee wel eens zijn, maar de massa op straat niet en de volgende dag negeerden meer dan een half miljoen mensen het uitgaansverbod en probeerden naar het koninklijk paleis op te rukken. Op 24 april ging de koning akkoord met het herstellen van de democratie, nieuwe verkiezingen en een grondwethoudende vergadering. Op vrijdag de 28ste heropende de koning het parlement. De leden van het parlement stelden meneer Koraila (80 jaar) voor als de nieuwe 1e minister en deze werd door de koning ter plekke ingezworen. Koraila is acceptabel voor alle partijen, maar zal gezien zijn leeftijd niet veel tijd hebben om het nodige te doen. Hij is volgens zeggen ook een van de weinige personen die met de Maoxefsten kan onderhandelen. Van de meeste Nepalezen krijgt hij het ‘voordeel van de twijfel’, want hij is al 4 keer 1e minister geweest en was toen niet in staat de problemen in het land op te lossen. De eerste tekenen zijn echter gunstig. Alle door de koning ongrondwettelijke benoemingen van het afgelopen jaar zijn teruggedraaid, voorbereidingen voor een grondwettelijke vergadering zijn begonnen en de Maoxefsten beloofden een staakt het vuren voor 3 maanden en hebben een vredescommissie van 3 personen ingesteld om onderhandelingen met de nieuwe regering te openen. Een hoopvol begin dus, maar wat doet de koning en zijn leger als de grondwettelijke vergadering voor een republiek kiest? Men gelooft dat de huidige koning en zijn zoon betrokken waren bij de slachtpartij op de koninklijke familie, waarbij in 2001 meer dan 20 personen zijn vermoord. Het was ook de koning, die het parlement in 2005 naar huis stuurde omdat hij ze niet in staat achtte een eind aan de onderdrukking van de Maoxefsten te maken. Wat zullen de Maoxefsten doen als de vergadering voor een constitutionele monarchie opteert? Zij controleren 50% van het land en de regering is nog niet in staat de andere helft te controleren. Wat zullen de mensen doen als deze regering weer verzandt in de politieke intriges, vriendjespolitiek en corruptie van de afgelopen 15 jaar? De kern van het probleem is dat Nepal geen charismatische leiders heeft. Laten we hopen dat de huidige situatie een nieuwe generatie politici voortbrengt die visie, bekwaamheid en integriteit in zich verenigt.

Voor een kleine foto impressie: http://home.wanadoo.nl/erening//Nepal/default.htm

Godsdienst in Nepal, 17 april 2006.

Mart en Elly in Nepal deel 8

Toen we hier pas waren heb ik beloofd iets te schrijven over de godsdienst hier. Reden waarom ik dit nu pas doe, is dat het ingewikkelder is dan ik dacht met al die verschillende goden. Ik zal daarom een bescheiden poging wagen zonder elke god erbij te willen halen. Alleen de grote lijnen van het Hindoexefsme en het Boeddhisme, want er zijn maar weinig Moslims, Joden en Christenen. Nepal is misschien wel het land waar mensen met verschillende godsdiensten het makkelijkst met elkaar samenleven. Interessant is ook dat veel tekens en attributen die wij van andere godsdiensten, kennen vanuit het Hindoexefsme lijken te komen: Kruizen, sterren, bellen, klokken, rozenkransen en wierook, worden hier dagelijks gebruikt. De davidster is hier een teken van wijsheid en wordt door de koning en door veel scholen gebruikt. Het hakenkruis symboliseert het rad van het leven en kom je op sommige afbeeldingen samen met de davidster tegen.

Hindoexefsme
Het Hindoexefsme is hier veruit de oudste godsdienst en kwam zo’n 1700 jaar vxf3xf3r Christus naar Nepal vanuit India. De voornaamste goden zijn de Hindoe Drie-eenheid, Brahma, de Schepper, Shiva, de Vernietiger, die een nieuw begin mogelijk maakt en Vishnu, de Bewaarder. In Nepal worden Shiva, zijn gemalin en nageslacht het meest gexeberd. De devotie komt vanuit respect voor het feit dat alles eventueel eindig is en er ook weer een nieuw begin zal zijn. Hieruit volgt dan ook logisch het geloof in wedergeboorte. Tot zover is het niet zo ingewikkeld, ware het niet dat de goden in verschillende incarnaties op aarde zijn verschenen onder verschillende namen, vormen en karakters. Zo is Boeddha er bijvoorbeeld een van. Dit staat allemaal beschreven in de heldendichten [o.a. de Ramayana, de Bhagavat Gita en de Mahabharata] waar de Nepalezen zo dol op zijn. Het kastensysteem is ontstaan vanuit Brahma de Schepper. Zo zijn de Brahmanen de kaste van de priesters en ontstaan vanuit zijn mond, de Chhetris, de kaste voor oorlog, vanuit zijn armen, de Vaisyas, de handelaren en handwerkslui ontstaan vanuit zijn lendenen en de Sudras tenslotte, de bedienden, ontstaan vanuit Brahma’s voeten. We hebben geen zicht op hoe strak in Nepal nog aan dit systeem wordt vastgehouden. Zeker is dat vooral de jongeren zich hiermee niet zo bezig houden. Wij hebben gemerkt, dat het niet aanraken van mensen alleen geldt bij riten en tijdens het eten.

Boeddhisme
Het Boeddhisme is 543 vxf3xf3r Christus ontstaan met de geboorte van Prins Siddhartha Gautama. Na een rijk leven in zijn paleis, waarbij hij ook trouwde en kinderen kreeg, ging hij op ontdekking buiten de paleismuren. Hij ontmoette daar een arme man, een zieke man en een dode man. Hierdoor de ogen geopend heeft hij gedurende 5 jaar van zijn leven als een reizende asceet geleefd, bijna stervend van armoe terwijl hij een oplossing zocht voor het lijden in de wereld. Toen dat niet hielp wijdde hij zijn leven aan mediteren en werd hij de Boeddha, de Verlichte. De Boeddhisten geloven dat de Hindoe Drie-eenheid wedergeboorten van Boeddha zijn. In het Boeddhisme gelooft men dat we lijden vanwege onze gehechtheid aan mensen en dingen in een wereld waarin niets blijvend is. We kunnen hiervan verlost worden door een leven te lijden met de juiste visie, intentie, woorden, gedrag, levensonderhoud, inspanning, gedachten en meditatie [8 in totaal]. Het ‘IK’ is volgens Boeddha alleen een illusie die gevangen zit in het oneindige wiel van geboorte en wedergeboorte [Samsara] en gecrexeberd door het lot [Karma]. Door de Boeddhistische doctrine te volgen [Dharma] kun je een eind maken aan de effecten van Karma, en ontsnappen aan Samsara en zo Nirvana [de hemel] bereiken, die eigenlijk je wezenlijke ‘zelf’ is.

Godsdienst voor de Nepalezen
Voor Nepalezen is godsdienst een vanzelfsprekendheid in hun bestaan. Zowel bruiloften, naamgeving na geboorte als crematies zijn omgeven door riten en worden in hoge mate bepaald door de godsdienst. Maar ook huizen, akkers en gereedschap worden nog vaak ingezegend, voordat ze in gebruik genomen worden. Waar mensen wonen of komen, zie je dat hun godsdienst een belangrijke plaats in hun leven inneemt. Zo zijn de Himalaya’s voor de Nepalezen heilig. Een van de bergketens heet de Annapurna, brenger van graan en naam voor Parvati, de godin van overvloed. De besneeuwde toppen zijn een grens tussen aarde en hemel of het tijdelijke en het eeuwige.
In Nepal zijn Hindoexefsme en Boeddhisme nauw met elkaar verweven, zodat het soms moeilijk is vast te stellen wie wat is. Bovendien zijn er overal nog tempeltjes en kleine offerplaatsen van goden die al vereerd werden vxf3xf3r het Hindoexefsme ontstond. Ruim 90 % van de Nepalezen noemt zichzelf Hindoe, maar door de vele Tibetaanse vluchtelingen die hier wonen, speelt het Boeddhisme ook een belangrijke rol. De geboorteplaats van Boeddha is Lumbini en ligt in Nepal. Het Boeddhisme in Nepal is bexefnvloed door het tantrisme, dat een manier is om sneller verlichting te bereiken. Door middel van Yoga, gebed, meditatie, concentratie op mandala’s, geometrische afbeeldingen en mantras [herhalen van bepaalde gebedszinnen]. Ook veel Hindoes houden zich hieraan. Dagelijks moet er geofferd worden aan de goden, [Puja], meestal op een huisaltaartje. Bij zonsopgang wordt wat graan, wat rode of gele bloemen en wat rood poeder op koperen offerschaaltjes aan de god aangeboden. Na het offeren worden deze ingredixebnten gemengd en op het voorhoofd als een stip [tika] geplaatst. Dit doen ze ook bij allen die ze willen zegenen. Hier hebben we gezien dat vooral de vrouwen godsdienstig zijn, maar bv. ook Baje, die een Sjamaan is [een genezer ofwel een persoon die onderhandelt tussen de geestenwereld en onze wereld om zo een balans tussen beiden te crexebren] komt regelmatig een Mantra voor ons zingen en ons een tika en een bloemetje geven. Een Mantra is een gebed, dat zingend wordt uitgesproken en steeds wordt herhaald. Ook via gebedsmolens of gebedsvlaggetjes worden deze mantra’s de wereld ingestuurd. Een bekende is Um Mane Padme Hum, dat je hier overal hoort.

OK dit was de laatste nieuwsbrief vanuit Nepal. Komende week zijn we druk met afronden. Daarna zullen we nog een afrondende brief maken vanuit Nederland met daarin alles waar we ons zo de afgelopen 3 maanden mee bezig hebben gehouden.
Groeten van Mart en Elly

Hallo allemaal,
Al sinds 6 april zijn en stakingen en relletjes in Nepal. De stakingen waren door de maoisten afgekondigd. De relletjes zijn een gevolg van het feit dat de koning demonstraties van de politieke partijen heeft verboden. Hij heeft ook het curfew afgekondigd, dat nu al 3 dagen van kracht is. De meeste winkels zijn gesloten. Er rijden geen taxi’s en bussen meer. Iedereen blijft zoveel mogelijk thuis, behalve een groep demonstranten en relschoppers. De politie is massaal aanwezig en soms zijn er incidenten. Geen idee hoe lang dat gaat duren. Geruchten zeggen dat het zeker nog 2 weken aan zal houden. Voor ons zou dat betekenen dat we naar Kathmandu moeten vliegen om vandaar onze terugvlucht te kunnen halen. Vluchten gaan tot op heden wel gewoon. We wachten het gewoon af hier en houden ons met de mensen hier rustig. Toeristen lopen geen enkel gevaar. Ze moeten alleen alles lopend doen. Voor de meeste trekkers een peuleschilletje.
We houden julie op de hoogte.

7. Hotel Lake City 30-3-2006

Sanghimala
Het Hotel is een initiatief van Krishna Poudel en Rob Leek. Krishna is de oudste zoon van Sabitri en Min en Rob Leek is de peetvader van Krishna. Samen hebben zij de Stichting Sanghimala opgericht. Naast Hotel Lake City en tuinrestaurant ‘The Rose’ in Pokhara runnen zij een Nepalese eetkamer in Alkmaar, die ‘De roos van Pokhara’ heet. Op dit moment is Krishna afwezig en wordt er gekookt door Poonam Gurung, een Nepalese vrijwiligster, die in Heerhugowaard woont en met een Nederlander is getrouwd. Met de opbrengst ondersteunen zij kansarme jongeren en een klein kindertehuis in Pokhara. Tevens kun je in Alkmaar een reisprogramma naar Nepal op maat laten samenstellen.

De bewoners van Hotel Lake City.
In de 2e nieuwsbrief schreef ik al iets in het kort over de bewoners van Hotel Lake City. Vandaag zal ik er wat uitgebreider over schrijven.
Sabitri. Allereerst is daar Sabitri, 47 jaar. Zij is de vrouw des huizes, beheert het geld, stuurt het personeel aan en is tevens een heel goede kok. Zij spreekt geen Engels, wat met buitenlandse hotel- en restaurantgasten lastig is. Na veel zoeken heb ik een lesboekje gevonden in Nepalees schrift, waarmee ik haar de eerste beginselen van het Engels kan leren. Dat wil zij erg graag. Momenteel is zij echter in de rouw, omdat haar vader net is overleden. [Zie verderop in deze brief.] Hierdoor staan de lessen weer even stil.
Min, haar echtgenoot is ook 47. Momenteel zit hij zonder werk. Hij is bouwvakker en werkt alleen af en toe. Daarnaast geeft hij de tuin water en is de nachtwaker.
Ishor is de zoon van Min bij een andere vrouw. Hoe dat zit schreef ik al in het verhaal van Ishors dorp. Hij is 22 jaar en zit op de business school en heeft nog 2 schooljaren te gaan. Voor zijn schoolgeld heeft Sanghimala een sponsor gevonden. Het is nog 3 maanden voor de examens van dit jaar en hij volgt, naast de lessen op school, ook nog studielessen in een paar vakken. ‘s Morgens van 7 tot 10.30 uur zit hij op school en de studielessen zijn van 18 tot 20 uur. Erg ongelukkige tijden voor een hotel met restaurant. Naast koken, wat hij goed kan, is hij degene die met de gasten afrekent. Het geld draagt hij dan weer af aan Sabitri. Hij maakt ook de financixeble verslagen voor Sanghimala. Mart leert hem momenteel hoe hij dat kan doen in Excel en dat het handig is dagelijks de stand van zaken bij te houden.
Shanti is de 21 jarige dochter des huizes. Ook zij zit nog op school en heeft na dit schooljaar nog 1 jaar te gaan. Zij heeft net jaarexamens gedaan en wacht op het resultaat. Shanti helpt vaak met van alles en nog wat. Momenteel staat ook zij regelmatig in de keuken als Ishor op school zit. Zij heeft sinds haar geboorte last van een lui oog. We zijn met haar naar het oogziekenhuis geweest en ze kan in mei w.s. geopereerd worden.
Yuraj is de jongste zoon. Hij is 19 en zit op school in Kathmandu. Ook zijn school wordt gesponsord via Sanghimala. Hij zit voor de eindexamens en wil dan erg graag naar de universiteit. Zo’n studie is echter duur. Gelukkig wil Lies Zoon, een eerdere gaste moeite doen om sponsorgeld te werven hiervoor, dat dan weer via Sanghimala naar Yuraj doorgesluisd wordt.
Maya is de hulp. Zij is 46 jaar, weduwe en heeft 4 kinderen. 2 zoons en 2 dochters. Zij veegt de tuin aan, maakt de hotelkamers schoon en doet de was. Als het nodig is doet zij ook andere klusjes.
Het schoolgeld van haar 2 jongste kinderen zal vanaf nu door Perspectief 3000 gesponsord worden. Shankar, de zoon, heeft nog 2 jaar te gaan en Sabita, de dochter, nog 1 jaar, als zij haar examens van dit jaar gehaald heeft. Zij zit, net als Shanti, op de uitslag te wachten, anders is het ook 2 jaar.
Sujan en Rajan zijn de nieuwste aanwinsten van het hotel. Zij zijn 15 jaar en waren op zoek naar een baantje en wilden wel in het hotelwezen. Je zou ze stagiaires kunnen noemen. Ze beginnen met schoonmaak- en afwaswerk, maar zullen gaandeweg opgeleid kunnen worden als kelner of kok. Waarschijnlijk blijft Sujan, maar moet Rajan een ander baantje zoeken. Het zijn dorpsjongens, die geen woord Engels spreken. Dat zorgt af en toe voor de nodige verwarring en hilariteit.
Binod is de gids. Hij is 28 jaar en werkt niet meer in het hotel. Als er echter via Sanghimala gasten komen is hij hun gids en dus ook altijd van de partij. Hij heeft wel zijn opleiding in het hotel gehad en kan uitstekend koken, hetgeen hij ook regelmatig doet als hij hier is. Hij heeft goed inzicht en we vinden het jammer dat hij in Kathmandu woont, want hij zou zich hier erg nuttig kunnen maken.
Als er geen gasten zijn, heeft Binod geen werk, dus is hij op zoek naar alternatieven. Zijn interesses zijn tamelijk breed. We gaan hem helpen met het opstellen van een businessplan. Naast het gidsen, zet hij zich als vrijwilliger ook in voor een kindertehuis nabij Kathmandu. Hij kan goed organiseren en is erg sociaal minded.

Hotelhygixebne
Een van de eerste dingen die stagiaires hier moeten leren is hygixebne. Het hotel heeft hierin een naam hoog te houden. Voor elke handeling moeten de handen gewassen worden met zeep. Zeep??? Zie je ze dan denken, dat is voor de kleren, kun je daar ook je handen mee wassen? De keuken wordt verder gesopt met een Dettol mengsel, in dit hete klimaat geen overbodige luxe. Ook wordt de koelkast en de vriezer regelmatig hiermee gereinigd. Dat hebben we toch pas gedaan??? Groenten e.d. worden gewassen in gefilterd water met zout of azijn, afhankelijk of je ze rauw, dan wel gekookt wilt verwerken. Wij kunnen in dit hotel dan ook met een gerust hart alles eten, maar laten in elk ander restaurant, steevast, de salades staan. Daardoor hebben we tot op heden nog geen darminfectie opgelopen. Over andere hygixebne schreef ik een klein stukje onder de naam ‘Barefoot doctor’

Hotel Lake City
Eigenlijk is dit hotel meer een guesthouse. Het is eenvoudig en heeft 6 tweepersoons kamers beschikbaar. Als het moet zijn het er 7, maar dan moet Shanti tijdelijk ergens anders slapen. Wij houden tijdens ons verblijf hier ook een kamer bezet. Het gebouw met de hotelkamers staat achterin een schaduwrijke tuin, waarin veel bloemen, bomen en planten. ‘s Morgens worden we dan ook gewekt door de vele vogels. Het is voorjaar en we zien een ware explosie van allerlei prachtige tropische vlinders. De citrusboom heeft een tijdje prachtig en geurend staan bloeien.

Restaurant ‘The Rose’
The Rose is een aangebouwde veranda, die gezellig is aangekleed. De menukaart is beperkt, maar wat er op staat is allemaal de moeite van het proberen waard. Het restaurant biedt plek aan maximaal 16 gasten, maar we hebben het nog maar zelden vol gezien. Damside, waar het gevestigd is, ligt in een rustiger, minder toeristisch gedeelte van Pokhara en de voornaamste trekpleister is dan ook de rust en de tuin. Met de terugloop van de toeristen, vanwege de politieke situatie, echter is het in het drukkere deel van Pokhara ook weer niet te druk, hetgeen ongunstig uitpakt voor hier.

Rouw
Een overledene wordt in Nepal meestal dezelfde dag nog door mannelijke familieleden naar de crematieplaats gedragen. Dat is altijd aan de oever van een rivier, zodat de as uiteindelijk in de heilige Gangesrivier uitkomt. De vrouwelijke familieleden moeten dus bijna direct afscheid nemen van de overledene. Zij wikkelen het lichaam in doeken, leggen het op een draagbaar en versieren het met bloemenslingers. De oudste zoon, als die er is, anders een mannelijk familielid, draagt zorg voor de ceremonie rond het lichaam. De mannen lopen met een lange witte vlag voorop, gevolgd door de baar met de dode. De oudste zoon scheert zijn hoofdhaar af, reinigt zich in water en loopt achter de baar slechts gekleed in een lendendoek. Hij is ook degene die de brandstapel moet aansteken, beginnend met een olielampje bij de mond.
De vrouwen gaan intussen in de rouw. Zij mogen 5 dagen lang nauwelijks eten en geen onderkleding dragen. Zij gaan zich dagelijks reinigen in de rivier of het meer.
Na 5 dagen mogen zij weer meer eten, maar volgens een strikt schema. Al die tijd blijven de vrouwen in het huis van de overledene, in totaal 13 dagen.
Sabitri is dan ook al die tijd in het huis van haar moeder. Het hotel wordt waargenomen door degenen die er toevallig zijn.
De totale rouw is 30 dagen en als er geld is wordt de overledene op de laatste dag gexeberd met een ceremonie, waarbij iedereen die hem/haar gekend heeft een cadeau komt brengen in de vorm van eten, bloemen of geld. Er komt een priester [goeroe] die gebeden uitspreekt en er speelt een bandje van trommelaars en hoornblazers ceremonixeble muziek.
Als er geen geld is, wordt deze ceremonie uitgesteld, tot soms wel 2 jaar.

Nou mensen. Iedereen die tot nu toe via de web-log gereageerd heeft weer heel hartelijk bedankt [we vonden het leuk om een reactie te lezen van de moeder van Raweena!]en tot de volgende keer.

Groeten van Mart en Elly

Ishors dorp, 10 en 11 maart 2006

Mart en Elly in Nepal deel 6

Zaterdag is de vrije dag in Nepal, dus plannen we om vrijdagmiddag na schooltijd met Ishor naar zijn geboortedorp te gaan om zijn moeder op te zoeken. We kunnen daar dan een nachtje blijven slapen en de volgende dag teruggaan, zodat Ishor en zijn moeder ook wat tijd hebben samen. We nemen een rugzak vol kinderkleding mee, en een zakje proviand voor moeder, suiker, thee, noten, rozijnen, brood, jam en een luxe trommel koekjes. Net als we klaar staan om te gaan begint het te spetteren, dus nog snel even de regenjacks gepakt. Die bleken wel nodig, want de rest van de tocht is het blijven regenen. Wandelstokken mee, want als het regent wordt het extra glibberig. We moeten eerst een half uur met een taxi tot het punt waar we de bergen intrekken. Het pad gaat flink omhoog en we klimmen zo’n anderhalf uur. Regelmatig moeten we even rusten om op adem te komen en natuurlijk even van het uitzicht te genieten. Aanspraak genoeg van mensen onderweg, die wel willen weten waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Zodra ze het weten krijgen we grootmoedig toestemmen: “Hajur, janush!” zeggen ze, oftewel “OK gaat u maar!” Het blijft regenen, maar onder ons jack raken we evengoed behoorlijk bezweet. Gelukkig hebben we water genoeg mee, om het verlies aan vocht weer aan te vullen. Als we boven zijn stoppen we bij een heel klein winkeltje, anderhalf meter breed en 3 meter lang. Er wordt van alles verkocht en het blijkt van Ishors oom te zijn. Natuurlijk moeten we thee blijven drinken en vertellen wie we zijn, waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Een klein half uurtje verder woont Ishors moeder in een dorpje dat Arukharka heet. Haar huisje is een traditioneel gebouwd boerderijtje. Deze boerderijtjes zijn tegen de flank van de berg gebouwd, hebben onveranderlijk een veranda en zijn meestentijds met rode aarde afgesmeerd. Koken gebeurt op een houtvuurtje binnen. Donker en rokerig. Boven de stal, waar een buffel en een geit staan is de slaapplaats gemaakt. Houten bedden zonder matras en wat gebruiksvoorwerpen op een soort vliering. Hier zullen we vannacht ook slapen met zijn allen. Mart en ik op een eenpersoonsbed, voor een nauwelijks sluitend luikje. Ishor met zijn voeten tegen die van Mart. Ze schoppen elkaar verschillende keren gedurende de nacht, hoor ik later. Moeder slaapt vannacht op een matje op de grond. Tochtig, vochtig en koud vanwege de regen. Een toilet is er niet. Zoek, in het donker, maar een plekje in de buurt. De leefomstandigheden zijn minimaal. Gelukkig hebben de meeste mensen tegenwoordig wel stromend water van een bron, die uit een slang op het erf stroomt, of een dorpskraan.

Het huisje van Ishors moeder de buurt komt praten de slaapkamer

De moeder van Ishor staat al op de uitkijk. Zij is lang geleden door de vader van Ishor, Min, in de steek gelaten. Eigenlijk is zij onder rare omstandigheden verleid, begrijpen we van Ishor. Min was tegen de zin van zijn ouders getrouwd met Sabitri [ die van Hotel Lake City] en Krishna was al geboren, toen Mins moeder een huwelijk met Ishors moeder overeenkwam. Deze vrouw wist niet dat Min al getrouwd was, dat ontdekte ze pas nadat het huwelijk geconsumeerd was. Nu is het hebben van 2 vrouwen in Nepal niet verboden, mits alle partijen ermee instemmen en dat was hier niet het geval. Min koos voor Sabitri en Ishors moeder bleef alleen achter met een baby. De broer en de vader van Min hebben in dit geval de verantwoordelijkheid overgenomen, iets wat niet eens zo vanzelfsprekend is in Nepal. Zij hebben ervoor gezorgd dat Ishor naar school kon en dat de moeder voldoende had om van te leven. Ze heeft lang samengewoond met het gezin van Mins broer, maar woont daar sinds een aantal maanden alleen. De oom is het winkeltje begonnen, dat we eerder op de middag bezochten. Het is dus wel eenzaam voor haar nu, want Ishor woont sinds zijn 16de bij zijn vader in Pokhara in Hotel Lake City voor zijn vervolgopleiding.

Voor het helemmal donker wordt brengen we nog een bezoekje aan de grootouders van Ishor en krijgen daar de weer heerlijke Nepalese thee. Dat is thee met kruiden en met melk en suiker, samen gekookt. Op haar rokerige vuurtje maakt Ishors moeder intussen een heerlijke “kier” klaar, zoete rijst, waarbij we een hartig groenteprutje krijgen, een rare combinatie, die gek genoeg uitstekend smaakt. Als het eenmaal donker is, is er niet veel meer te doen. Een walmend olielampje is de enige verlichting. De buren en hun kinderen komen een praatje maken en we lachen heel wat af, vooral omdat we maar weinig verstaan en ze dat heel grappig schijnen te vinden. Ik krijg van een van de vrouwen een paar van haar eigen glazen armbandjes, omdat ze mijn plastic bandje [respect4all] maar armoedig vindt. Over delen gesproken! Ook krijgen de kinderen en de buren allemaal een beetje zoete rijst om mee te proeven. De sfeer is geweldig! Ze hebben niks, maar kunnen evengoed wat missen, een bijzondere les voor ons westerlingen.

Na een wat ongemakkelijke nacht, vertrekken we halverwege de ochtend via een andere route weer richting Pokhara. Deze keer lopen we over de richels van de rijstvelden en het is alweer een prachtige tocht. Onderweg bij een andere oom van Ishor langs [hij heeft er 2] voor thee en dan door naar de weg om de lokale bus te pakken terug naar Pokhara.

Ishor en zijn moeder het winkeltje van tante prachtige tocht

Sorry mensen. De web-log accepteert de foto’s schijnbaar niet. Zal daar nog eens op moeten studeren. Groetjes Mart en Elly

Net alle reacties gelezen en allemaal reuze bedankt voor het meebeleven. Ik had nog beloofd wat over die schietpartij te melden, maar dat is met een enorme sisser afgelopen. Er was twee dagen wat meer waakzaamheid, maar dat is alweer weggezakt. De gewonde is aan de beterende hand. Er stond maar een miniberichtje in de krant en dat as het dan.
Wij gaan vandaag met Ishor naar zijn dorp en komen morgen weer terug. Dan zullen we weer verslag hiervan doen.
Nogmaals bedankt voor al jullie reacties.

Laatste nieuws: 4 maart 2006

Er heeft een schietpartij plaatsgevonden aan de overkant van de straat. Voor zover wij weten 1 gewonde. Veel belangstellenden en veel politie erbij. Zodra we meer weten zal ik het plaatsen. Groetjes aan iedereen.

Trekking, 19 tot 25 februari 2006.

Mart en Elly in Nepal deel 4

De beste manier om Nepal te leren kennen is te voet. In Nepal zijn maar een paar grote steden, waar je met de auto kunt komen en voor de rest is het loopwerk. Samen met onze Nederlandse gasten Marie-Jose en Herman plannen we een looptocht van ruim een week. Naast ons 4ren gaan ook Binod, de gids en Maile de drager mee. Op de kaart lijkt de afstand niks, maar zodra je van de weg af stapt, kom je een andere wereld binnen, zonder autoxb4s alleen jungle, rotspaden en kleine arme dorpjes. Alles wordt op de rug van mensen aan- en af gevoerd, hoewel we aan het eind ook muilezels zien, die lasten dragen. Start in Phedi, op 1130m. Van daar begint een met rotsblokken verhard pad omhoog en we klimmen de rest van de dag tot we een hoogte van zo’n 1900m zijn in Pothana. Daar brengen we de nacht door in een lodge. We doen er alles met elkaar zo’n 6 uur over om er te komen. De volgende dag via Bheri Kharka naar Tolka op 1700m en door naar Landruk op 1565m. Dan helemaal naar beneden naar de rivier, met een hangbrug over en weer naar boven naar Ghandruk op 1940m. Dan naar Bire Thanti op 1025m en tot slot naar Naya Pul om de bus terug naar Pokhara te nemen. Alles bij elkaar 4 dagen lopen. Het laatste stuk is maar een uurtje

Arme dorpen
In Bheri Kharka spreken we een ouder echtpaar, dat net een meisje van ongeveer 3 jaar geadopteerd heeft. Haar ouders zijn zwakbegaafd en de moeder bovendien doofstom. Het meisje praat dan ook nog niet. We laten wat kleding en geld achter en spreken af, dat ze Binod bellen als het onderhoud ze niet lukt. Dan gaat hij kijken of er in een weeshuis ergens plaats is.
In de zeer arme dorpen waar we doorheen lopen komen we nog een keer een gehandicapte vrouw tegen, die door haar oude moeder verzorgd wordt. Het arme mens heeft nog geen stukje zeep voor de was, maar daar konden we haar gelukkig wel aan helpen. Verder laten we in Tolka nog wat kinderkleding achter voor de familie van lodge-eigenares Hira, die ook nog een stel kinderen van haar zus opvoedt en we helpen een vrouw met kiespijn aan wat pijnstillende middelen en leggen uit hoe je van kruidnagel en olie een effectief tandpijnmiddel kunt maken.

Lodge
Onderweg logeer je in logdes. Een logde is een klein trekkershotel. Meestal opgetrokken van rotsblokken en golfplaten. Geen decoratie. De bedden zijn gemaakt van een paar planken met een dun schuimrubber matrasje. Het is handig om zelf lakens mee te brengen, want dat kennen ze hier eigenlijk niet. Je krijgt gewoon het dekbed, waar alle reizigers onder slapen. Wat zelfgemaakte houten tafeltjes en stoelen en je hebt een lodge. Alles is heel primitief en het is verbazend om te ontdekken met hoe weinig luxe je toe kunt. Alle lodges van een streek horen onder een comitxe9, die vaste prijzen heeft bepaald voor overnachten en voor eten. Dat is handig, want zo ontstaat er geen moordende concurrentie en krijgen ze een redelijke prijs. Die prijs varieert van 3 tot 5 euro voor een- en/of tweepersoonskamer. Het eten is eenvoudig. Rijst, linzensoep en groentecurry is het beste, omdat dat iets van het land is. Een aangename uitzondering is Gurung Cottage in Ghandruk, dat in traditionele bouwstijl is opgetrokken. Het is er niet duurder, maar wel schoner en de eigenaar is duidelijk trots op zijn onderneming.

Aardschok
Midden in de nacht worden we wakker omdat ons bed staat te schudden. Het blijkt een aardschok te zijnen er zullen er die nacht nog 2 volgen. Een vreemde gewaarwording, maar omdat niemand in het dorp zich druk lijkt te maken, doen wij dat ook maar niet. Pas later horen we dat de mensen toch bang waren, maar goed er is niets gebeurd.

Zonsopgang
Eigenlijk was ik niet van plan iets over het weer te schrijven, maar doe het nu toch maar. In deze tijd van het jaar is het vaak heel heiig. Dat is vooral jammer bij trekken, omdat je dan de besneeuwde toppen van de Himalaya’s niet kunt zien. Alleen als het regent, klaart het tijdelijk op en heb je een werkelijk adembenemend uitzicht. Vooral als je vroeg genoeg opstaat om de zonsopgang te zien.

Rododendrons
De nationale bloem van Nepal is een vuurrode rododendron en niet voor niks. De jungle staat er vol van en ze staan nu in het vroege voor voorjaar al volop in bloei. Een schitterende knalrode kleur.
Barefoot dokter
De 2e dag komt Marie-Jose te vallen en heeft een flinke winkelhaak in haar knie. We hebben de mazzel dat de dokter vlakbij is en zij hecht de knie vakkundig, maar met zeer primitieve middelen. Gelukkig kan ik de hygixebne bewaken, zodat de knie in de loop van de week prachtig en zonder infectie geneest. In de dorpen is er geen steriel gaasje te krijgen en alle infectie wordt te lijf gegaan met antibiotica, met alle gevolgen voor resistentie van dien.